زندان به راه يــزدان ايوان زرنگارست       زنداني الهــــــــي سلطان تاجـــداراست

صدخسرووسكنـــدر ايستاده اند بردر        عشق خدادرامكان باقي وبرقـــــراراست

اين پنج تن زمردان بردند سوي زندان        لطف خـداي احسان حامي روزگاراست

جوروبلا بديدن ظلم وستـــم كشيدن        اهل خدا سـرافراز چون كوه استوار است

سیدعباس حسینی

چو پرسيدم زسقراط وارسطو وقت مـردن را    بگفت اي بي خبر مرگ از چه داني زندگاني را؟

اگرازعالــــم فــــــــاني تو روزي برپري بيني   سماء وعزت واسماء چه دنيا كامـــــــــراني را

چو آدم شد حفي الله كه نوحش شد نجــــي الله    چو ابراهيم خليــــــــــــــــــل الله مقام آشنائي را

چو موسي اش كلام آورد به بدكاران فرعوني    چه عيسي باش روح الله صليب ديده بانــــي را

سپهرت حضرت آدم رسولت حضرت قـــــائم    علي شد عاشق آدم ولـــي پهلـــــــــــــــواني را

صراط مستقيم خواهي تودر اين راه سـالك شو   به چشم معرفت بيني تو وقت لايزالــــــــــي را

دراين ويرانه پركين بسي مدهوش افتـــــــادي    كه ديو نفس زد اين رنگهــــــــاي ارغواني را

به خواب آسوده اي بر جا كه وقت پيريت آمد    به عزت ياد خواهي كرد ايام جـــــــــــواني را

دراين وقت كهولت اي حسيني پاسبــــاني كي     اگر عقل تو مي دانست شرط پاسبـــــــاني را

سیدعباس حسینی

چشم دل التفــــــــــات به كون ومكـان نداشت

جان ذره اي نگاه به باغ جهـــــــــــان نداشت

چون شب گذشت و چهـــره روزم طلوع كرد

صبحم اميد گشت و سحــــــــر پاسبان نداشت

مرغي كه بر پريد وسبكبـــــــــــــال پر گشود

چون آرميد ،كبك وعقابي گمــــــــــان نداشت

بيـــــــــدارآنكه غافل نيك وبدش نبـــــــــــــود

هشيـــــــــارآنكه چشم به ملك جهــــان نداشت

چون عاشقــــــــــانه وارث ملك جهـــان شديم

چونان چورستمي كه غم هفت خـــوان نداشت

هركس كه بود جــــــــاه طلب كـــام دل نيافت

آنكس كه ره سپردچنين درگمــــــــــان نداشت

زين روزگار،محنت ودرماندگــــــــــــي سزد

غافل،خبر ززندگي جــــــــــــــــاودان نداشت

بلبل بشاخسار بوجدوطـــــــــــــــرب بخــواند

گل از كجا اگركه باغ جهــــان باغبان نداشت

هركس كه خيـــــــــرو هستي خودراتبـاه كرد

هرگز به عمــــر،چشم به دروازه بان نداشت

برخيز اي حسيني غـــــــــافل كه وقت نيست

فاني بود هـــــــــرآنكه زحقيقت نشان نداشت

سیدعباس حسینی

( اين هفت بيت ناقابل را بر سنگ مزارم بنويسيد استدعا دارم از فرزندان محترم دراين كار اهمال نخواهند فرمود)

بر مزارم گـــر بيائي ياد خوبان كــــــــرده اي   روح مارا سرفــــــرازو شادو خنــدان كرده اي

چون قدم بگـــذاشتي بر خاك قبــرم اي رفيق     درگذشت هر رفيقي را پشيمـــــــان كـــرده اي

شمع روشن گــر كند خاموش باد تنــد عصــر   عصر پنجشنبه بهشتي را چراغــــــان كرده اي

يادي از هر رفتــه كردي بر سر خــاكش برو    خاك اورا مشكبيزوعطـــــر پاشان كــــرده اي

گر تو آئي بر مــزارم غم تورامحزون كند؟      غم مخوراي دوست روحم را توگريان كرده اي

راه رفتن را چو بایـد رفت، وقت رفتن است     جمله گي بايد رويم اين راه مــــــــردم رفته ئي

اسم عباسم فنـــــــــــــــا شد  ليك با اقــدام تو     نام جاويدحسيني را گل افشـــــــــــان كرده اي

سیدعباس حسینی

اگر چه در ره دنيا تلاش دشـــوار است          مگـــر به شعبده بازي كه كار عيـــار است

چو بسته رشته به گردن به روزگـار ولي         نديده اي كه دراين دام صـــد گرفتار است

به گرگ ،عاطفه آموزي و نمــــــي داني         كه گرگ نفس دراين بيشه مردم آزاراست

به پرس راه زدانش نه جاي گمراهيست          بكن تو چاره وفكري كه روز دشـوار است

نهفته درپس دنياي دون به مكروحيـــــل           بلند گشت پركاه چون سبكبـــــــــــال است

ببين مريض چو پند طبيب خود نشنيـــد           جزاي لرزو تبش روزگار بيمـــــــــاراست

هرآنكه گردش ايام خود نمي سنجـــــــد           ميان خلق سبكبارواين چه معيـــــــاراست

شنو تو دانش واندرز و اين نصيحت را          چو گوشواره به گوشت كني نه آزار است

حسيني گر تو نسنجي ميان كفــــــــه دل         طلب نما تو ز ايزد كه قلب هوشيـــار است

سیدعباس حسینی

اي خوشا سر را نثار روي دلبـــــــــر داشتن        دلبري فتان وبا خوي ستمگـــــــــر داشتن

نزد مه رويان عاشق بي پروبال آمــــــــــدن        روي جانان ديـــدن و تن را به آذر داشتن

لعل پروردن به خوناب جگــر چون دّر ناب           قدر اين گنجينه چون ياقوت احمــر داشتن

هر كجاشمع است چون پروانه خود را باختن        هر كجا آتش بود خودرا سمنــــدر داشتن

از بلا ودرد نوشيـــــدن شراب زندگـــــــي            آب حيوان خوردن ويادسكنــــــدرداشتن

عقل را مانند غواصـــــــان دراين درياي دل         از براي نفع بي پايان شنـــــــــــــاورداشتن

حكمت اندرگوش جان آويختن چون پندپير           چشم جان را با چراغ دل منـــــــور داشتن

در گلستان نخــــــــل بودن بارور بودن ولي        عار از خودخواهـي سرو وصنــوبرداشتن

ساخـــتن با دست دانش از مــس دل زر ناب          با رياضت، نفس جان را كيميـــاگر داشتن

هم چو موري در ره سلمان همي پا كوفتن        چون عسس بيدار دست شوق بر سر داشتن

آرزوها را تو بردي اي حسيني زير خــــــاك         شمع باقي ماندوپروانه چــــو پرپرداشتن

سید عباس حسینی

آمد

آمد با شاخه گلی که از عطر محبت دوست آکنده بود

و مشام عاشقان حقیقت را

از رایحه ی مُشکبیزش آکند

آمد

با لبخندی که از غنای صمیمیت حق لبریز بود

و صلا در داد

که آی آدمها

هنگامه ی شور است و نُشُور

….

اینک در این زمانه آشوب

در التهاب ناله و فریاد

انسان اسیر دست جهالت

مصلوب درد و فتنه و بیداد

دراین جهان پر از درد

طوفان سخت و غریبی است

هرجا که خیمه خیمه ی عشق است

او را ز شر و فتنه نصیبی است

دراین سرای تیره و تاریک

می بینم از ستاره جهانی

در گیرو دار جنگ و تعصب

از صلح و اتحاد نشانی

…

مدیریت سایت

بار دیگرعشق حق ، لبریز عشقی تازه شد

روشنی بخش شب عشاق ، با جانانه شد

بزم گاه عاشقان را ،شور و حال دیگری است

محرمی دیگر به لطفش ،ساکن آن خانه شد

دهر زین ایثار ها ، انگشت حیرت بر دهان

آسمان زین شورها، در اضطراب و ناله شد

…

ای پدر ای فخـرِ من و افتخار

روشنی چشم من و شــــام تار

شوقِ امیدِ همـــه ی  روزگار

ای پدر ای اسوه صبرو قرار

حرف من از نام تو آغــازشد

با تو نوای دل من ســــاز شد

ای پدر آهنگ طربناک عشق

از همه سو با تو هم آواز شد

…