میلیاردها سال است

که زمین می گردد

و خورشید می تابد

و ستارگان می درخشند

و … زمان میگذرد

و کهکشان ها

سردرگم وگیج از انفجار بزرگ

در فضا سرگردانند

و این هنوز قسمتی کوچک از عظمت هستی است

اما ، بشر

با عمری کمتر از یک صدهزارم ثانیه ی کهکشانی 

ایستاده بر ذره ی غباری کوچک

بنام زمین

رو به آسمان فریاد میزند 

و حریف می طلبد

در حالیکه صدایش را

جز خویشتن خویش

کسی نمی شنود

آری

تنها غرور بشر است

که با عظمت هستی  ، برابری میکند.