کوه چون همیشه ایستاده بود
کوه با عظمت ایستاده بود
کوه با متانت ایستاده بود
کوه همسایه دریا بود دریا همسایه کوه بود
دریا آرام نبود دریا سکون نداشت
دریا خروشان بود
کوه با عظمت بود کوه با متانت بود
کوه دریا را می نگریست کوه دریا را دوست داشت
کوه با دریا همسایه بود …
کوه چون همیشه ایستاده بود
کوه با عظمت ایستاده بود
کوه با متانت ایستاده بود
کوه همسایه دریا بود دریا همسایه کوه بود
دریا آرام نبود دریا سکون نداشت
دریا خروشان بود
کوه با عظمت بود کوه با متانت بود
کوه دریا را می نگریست کوه دریا را دوست داشت
کوه با دریا همسایه بود
دریا کوه را دوست نداشت دریا با کوه دوست نبود
دریا آرام نبود دریا خروشان بود
کوه با عظمت بود کوه با شوکت بود
کوه با صلابت بود کوه مظهر رفاقت بود
دریا خروشان بود دریا نا مهربان بود
دریا آن روز گریان بود
دریا با کوه همسایه بود
کوه با جلال بود کوه نشانه هستی و کمال بود
قلب کوه چون آب زلال بود
دریا خروشان بود دریا جوشان بود
دریا فریاد می کشید دریا بجز فریاد خود هیچ چیزی نمی شنید
دریا نامهربان بود دریا آن روز گریان بود
دریا کوه را دوست نداشت دریا همسایه کوه بود
کوه دریا را نگریست کوه می دید که دریا نا آرام است
کوه می شنید که دریا خروشان است
و می دانست و می شنید که ……
دریا به یک باره دگرگون شد و بر تلاطمش افزود
دریا عقب رفت و عقب رفت و عقب تر و….
با شدت هر چه تمام تر
به کوه زد
کوه ایستاده بود کوه با عظمت ایستاده بود
دریا با شدت بیشتر به کوه زد و باز با شدت بیشتر…..
کوه با شهامت ایستاده بود
دریا آنقدر به کوه زد که خسته شد و آرام گرفت
و آن گاه آنچه پیدا بود آن که….
دریا کوه را جلوه ی دیگری بخشیده بود
دریا خار و خاشاک را از چهره کوه زدوده بود
دریا به کوه جلال و شکوه دیگری داده بود
دیگر کوه عاری از گرد و غبار بود
اینک کوه با عظمت دیگری ایستاده بود و با صلابت بیشتری
دریا آرام گرفته بود دریا دیگر خروشان نبود
دریا دیگر گریان نبود
دریا پیش خود اندیشید
عظمت کوه ستایش انگیز است
کوه همچنان با وقار وعظمت ایستاده بود
دریا همسایه کوه بود
کوه با دریا همسایه بود.
مدیریت سایت
بدون دیدگاه