ای پدر،ای همه لطف و همه شوق
ای همیشه سخنت شور وامید
تکیه گاه من هم صحبت جان
اختر ذهن من و شعر سپید
….
مدیریت ای دوست
ای پدرای همه لطف و همه شوق
ای همیشه سخنت شور وامید
تکیه گاه من هم صحبت جان اختر ذهن من و شعر سپید
عشق و ایثار و تسلی همه تو
منظر نور تجلی همه تو
ای پدر
هرگز از اندیشه فکرت غافل نتوانم بودن
یکدم از آنهمه لطف و همه شوق نتوان آسودن
ای پدر یادت هست
لحظه ای را که هنوز کودک خرد نحیفی بودم
با چه عشقی همه شب
فکر بیداری و خوابم بودی ای پدر با چه تلاشی همه وقت
در غم توشه و آبم بودی
ای پدر یادت هست کودکیهایم را که چه با شوق و شتاب
می دویدم سویت
آندمی را که در آغوش توگرم می گرفتم آرام
چه خوش ایام بکام
ای پدر یادت هست منکه کودک بودم
قاصدی آمد و از حرف کسی صحبت کرد
و تو در جمع کسان با غریوی به بلندی فلک
زار می نالیدی
مادر آگاه نشد که تو در خلوت خویش
اشک می باریدی
و تو گفتی که بیامرز خدا پدر پیرم را
ای پدر یادت هست نوجوانیهایم
که در آن اوج وقار تو مرا
از شکوه می آکند وز پی آنهمه نادانی و نا بخردیم
که زمن می جوشید
می گشودی آغوش باهزاران لبخند
وزمانی که بهار فرش خود بر همه جا می گسترد
خانه کوچک ما پر زگلهای سروری میشد که تو می آوردی
هدیه های شب عید
روزهای نوروز خنده های خواهر
اشک شوق مادر همه ازمرحمت لطف تو بود
که بهار در شب سرد زمستان آنجا
نغمه عشق سرود ای پدر یادت هست
سال اول که گذارم به دبستان افتاد به چه حالی بودم
لحظه ای را که تو گفتی پسرم مرد شدی خندیدم
و تو گفتی پسرم خاطرم جمع که دیگر تو به جای پدری
و خیال مادر
راحت از جانب تو و نفهمیدم من
که چه سخت است بجایت بودن نتوان نتوان لحظه ای آسودن
ای پدر
آنروزی که تب بیماری پیکرم را آزرد
یاد داری به چه بیتابی
گل یخ چنبره بر جانت زد اشک غم حلقه به چشمانت زد
ناله می کردم من آه بابا
نتوانم خندید آه بابا نتوانم خوابید
و تو با حسرت سرمای درون بگرفتی دست رنجور مرا
آه گرمای تمام بدنت در وجودم آمیخت
نفست با همه آن سردی در من آتش انگیخت
آه بابا چه بگویم که سخن بسیاراست
خاطراتی زیبا یادهایی شیرین همه در ذهن منست
همه در منظره دیده من همه در بستر اندیشه من
به تماشای تواند آه بابا که اگر نور نبود
روز و شب چرخش بیهوده نداشت رستن و مردن گل زور نبود
میتوان باور داشت
رفتنت را چو بهار که چو بردشت و دمن خیمه گشود
ما ندنش ناچیز است وبهار
آه چون خاطره ای بس شیرین سبزه ها
یاسمن سرخ شفق
همه در وصف توووصف پدرمی گویند
آه این رستن زیبای بهار چه نکوست
که نشان از تو ولطف پدر می جویند
ای پدر ای همه لطف همه شور
ای همیشه سخنت شوق و امید
ای پدر هرگز از اندیشه فکرت غافل
نتوانم بودن
یکدم از آن همه لطف و همه شور
نتوان آسودن
ای پدر تا که جهان هست و زمان نام زیبای تو زیبنده آن
نویسنده : admin | موضوع : شعر نو | دیدگاه : بدون نظر
بدون دیدگاه