یک ﺟــــﺎﻡ ﭘُﺮﺯﻣﯽ
ﯾﻚ ﺗُﻨﮓ ﭘﺮﺷﺮﺍﺏ
ﯾﻚ ﭼﺸـــــﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﻠﺒﯽ ﭘﺮﺍﺿﻄــﺮﺍﺏ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻛﻢ ﻓـﺮﻭﻍ
ﺑﺮﻗــﺎﺏ ﺩﺭ ﺭﻫـــﺎ
ﺷـــــﺎﯾﺪ ﻛﻪ ﺁﯾَـﺪَﺵ
ﺁﻥ ﯾﺎﺭ ﺁﺷـﻨــــــــﺎ
ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺭﺳﯿـﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﺩِ ﺍﻧﺘﻈــــــﺎﺭ
ﭘﺲ ﻛﯽ ﺷﻮﺩﻋﯿﺎﻥ
…
مدیریت سایت
ﯾﻚ ﺟــــﺎﻡ ﭘُﺮﺯﻣﯽ
ﯾﻚ ﺗُﻨﮓ ﭘﺮﺷﺮﺍﺏ
ﯾﻚ ﭼﺸـــــﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﻠﺒﯽ ﭘﺮﺍﺿﻄــﺮﺍﺏ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻛﻢ ﻓـﺮﻭﻍ
ﺑﺮﻗــﺎﺏ ﺩﺭ ﺭﻫـــﺎ
ﺷـــــﺎﯾﺪ ﻛﻪ ﺁﯾَـﺪَﺵ
ﺁﻥ ﯾﺎﺭ ﺁﺷـﻨــــــــﺎ
ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺭﺳﯿـﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﺩِ ﺍﻧﺘﻈــــــﺎﺭ
ﭘﺲ ﻛﯽ ﺷﻮﺩﻋﯿﺎﻥ
ﺁﻥ ﺩﻟﻨﺸﯿﻦ ﻧﮕــــﺎﺭ
ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﻫـُــــــﺮﻡ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﻓﺮﺷﯽ ﺑﺮﻭﯼ ﺗﺨﺖ
ﺗﺨﺘﯽ ﻛﻨــــــﺎﺭ ﺁﺏ
ﺗﯿـــــﻚ ﺗﺎﻙ ﺛﺎﻧﯿـــﻪ
ﻣﯿﺨﻮﺍﻧَﺪَﻡ به ﺨﻮﯾﺶ
ﻛآﻥ ﯾﺎﺭ ﺩﻟﻨــــــﻮﺍﺯ
ﻣــــﯽ ﺁﯾَﺪَﻡ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ
ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤـــــﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ
ﺁﻏﻮﺵ ﮔـــــــﺮﻡ ﺍﻭ
ﺍﯾﻨﻚ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﯿــــــﺪ
ﺩﯾــــــﺪﺍﺭ ﺭﻭﺑــﺮﻭ
ﺑﻨﺸـــﺎﻧﻤﺶ ﺑﻪ ﻧــﺎﺯ
ﯾﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭﺑَـــﺮَﻡ
ﺑﺮﺳــــﺮ ﻧﺸﺎﻧﻤــﺶ
ﭼﻮﻥ ﺗﺎﺝ ،ﺑﺮﺳﺮﻡ
ﭘﻨﻬــﺎﻥ ﻛﻨﻢ ﺭﺥ ﺍﺯ
ﭼﺸﻤـــﺎﻥ ﺷــﺮﻡ ﺍﻭ
ﺻﺪ ﺑﻮﺳﻪ ﮔﯿﺮﻡ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﻭﯼ ﻧــــــــﺮﻡ ﺍﻭ
ﺳﺎﺯﻡ ﺣـــﻜﺎﯾﺘـــــﯽ
ﺍﺯ ﺩﺷﺖ ﻭﺍﺯدَمَــن
ﻛﻢ ﻛﻢ ﺩﻫﻢ ﺑﻪ ﺑـــﺎﺩ
ﺍﻥ ﺯﻟﻒ ﭘﺮﺷــــﻜﻦ
ﮔﻮﯾﻢ ﺣـــــﺪﯾﺚ ﺭﺍﺯ
ﺑﺎ ﻻﻟﻪ ﻫـــﺎﯼ ﮔﻮﺵ
ﺩﺭﺑﺎﻍ ﭼﻬـــــﺮﻩ ﺍﺵ
ﺍُﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﻨﺐﻭﺟﻮﺵ
ﮔﻮﺋﯽ ﻛﻪ ﺁﺳﻤـــــﺎﻥ
ﻓﺮﺷــــــﯽ ﺑﺰﯾﺮ ﭘﺎ
ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺑﯿﻜـــــــﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺮ ﮔﺮفته ﺠـــﺎ
…..
ﺗﺎ ﺷﺎﻡ ﺩﺭﺭﺳــــــﺪ
ﻫﺴﺘﯽ ﻛﻨــــﺎﺭ ﻣﻦ
ﺁﺭﯼ ﺗﻮﯾﯽ ﺗﻮﯾـــﯽ
ﺗﻨﻬــﺎ ، ﺗﻮ ﯾﺎﺭ ﻣﻦ
ﺑﺎﺭﺩﮔـــــــﺮ ﺭَﻭﯼ
ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻧﺎﺯ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺩﯾﮕــــﺮﯼ
ﺁﺋﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑــﺎﺯ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﻨﺘﻈـــــﺮ
ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑـﺮﺩﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﯽ ﻧﯿــﺎ ﻣﺪ ﺳﺖ
ﯾﺎﺭﯼ ﻛﻪ ﺩﺭﺑﺮﺍﺳﺖ
ﭘﺲﭼﯿﺴﺖﺍﯾﻦﺳﺨﻦ !
ﺍﯾﻦﻟﺤﻈﻪﻫـﺎﯼ ﻧﺎﺏ !
ﮔﻮﺋﯽ ﻛﻪ ﺁﻧﭽـﻪ ﺭﻓﺖ
ﻣﻦ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﺨــﻮﺍﺏ.
مدیریت سایت
بدون دیدگاه