درزير چتر ابري آسمان

كه خورشيد بي دليل غايب بود

ودرنشئه طراوت پس از باران

در كنارم نشست

اوئي كه هرگز از من جدا نبود

آهنگ صدايمان

تاثير نگاهمان

و حضورمان

ديگر برايمان تازگي نداشت

زيرا

هميشه با من بود

ومن با او

وقتي كه سخن گفت

آشنا تر از هميشه بامن

من نزديكتر از هميشه به او

بگذار تا زمان بگذرد

بگذار تا باز اين ملاقات به پايان برسد

و شب سراسيمه فرا رسد

 جدائي ؟ وداع ؟

ديگر مرا اندوهي نيست

و اورا رنجي

زيرا او هميشه با من است

و من با او

جدائي ، فراق ،غم

برايمان بي معناست

آري

ما با عشقمان زمان و مكان را در نورديده ايم.

 مديريت سايت اي دوست

بر باد رفته

حالا بر آن خانه خلوت چه مي گذرد؟

و درآن سكوت پر تالم؟

وبر جاده هاي تهي به آن؟

حالا كه آب ها رفته اند

و شكوفه ها پژمرده .

و عبورهاي خاك گرفته

بر قاب احساس جاريند

….

مدیریت ای دوست

اينك بسان ژاله سحررا   كه پيش از طلوع صبح

تلطيف مي كند

با يادروي تو

و هاي هاي خويش

با آب ديده ام

دل را     مي شويم از غبار تكدر

مي سازم از هواي درون پاك

تا آيي به قلب من

چون نور

كه هنگام سرزدن

سحررا

پاكيزه ديده است.

مدیریت سایت

من در میان قاه قاه پسته زیسته ام

جانکاه لحظه های مشقت به بال های من پری است

من رنگ روی را

هم غمزه نگاه قناری

وین خرمن خرام که گویند حوریان کنند

در سیاهی سایه ها

در سکوت نگاه

در تاب ها خواب

و در تب مرگ ها دیده ام …

ب .ن

تواي فصل زمستان همچو من بي رنگ وپردردي

تواز سرماي دوران سوز

من از درد غمي جانسوز

نمي دانم چرا آخر،درون سينه ام آتش ولي سردم؟

تو بي برگي و من هم چون تو بي برگم

به دشت خلوت ومتروك تواي فصل سرماخيز

چو مي پيچد ميانش هوي هوي باد

دراين ظلمت گه       ناشاد

به گوشم از دروديوار اين دنياي محزون هاي هاي گريه مي آيد

مرا هم گريه مي بايد

مرا هم گريه مي شايد

زمستان، هان

به هنگام غروب سردو دلگيرت

كه انگشتان خشك نارون را ناوك سرماي جانسوز تو مي بوسد

بياد آرم مرا روزي كه مادر مونس ودلدار جاني بود

مرا مادر،حديث مهرباني بود

ولي اينك

دراين سرماي طاقت سوز

مرا با او ودراوج غمي جانكاه

وداعي جاوداني بود

نگه كن در پناه سرد تو اي فصل غارتگر

مرا تنها انيس و همدمم اشك جدائي بود

و رنج لحظه بدرود

چه راحت مي توان درقطره هاي اشك من

آن چهره جان آشنا را جست وپيدا كرد

چه نيكو مي توان

آن خاطرات سبزو زيبا را

ميان هق هق من ديدو معنا كرد

چه آسان مي توان وين عقده سربسته را با خون دل وا كرد

زمستان ،هان نظر كن ، بين، چسان اين گوهر سيمين

در اين خاك سيه آسود .   عزيزم مادرم بدرود         عزيزم مادرم بدرود

دلم گرفته در اين لحظه هاي تنهائي

دو چشم تيره من غرق اشك و ماتم ودرد

دراين دقايق تحويل سال

نه قوتي كه بنالم

نه رونقي نه قراري

دگر نمانده مرا قدرتي به بينائي

….

كجاست مادر خوبم كه سالها با او

به پيشواز ورود بهار مي رفتم

ودر كنار پدر

مست اين شكوه حضور

به ميهماني تحويل سال مي رفتم

صداي مادر خوبم هنوز در گوشم

بسان نغمه جادوي عشق مي پيچد

كه:

كنون كه لحظه تحويل سال نزديك است

بيا كنار سفره هفت سين

كنار سبزه وگل

ببين طراوت اين زندگي چه شيرين است

ومن

دراوج خنده وشادي بپاي مي جستم

ودر كنار پدر

انتظار مي بردم

…..

ولي كنون كه دو عيد است جايتان خاليست

دلم گرفته ازين لحظه هاي تنهائي

پدر،عزيز زدست رفته مادر خوبم

دگر نمي دانم

كه چند عيد دگر بي شما بسرآرم

…..

صداي مادر خوبم هنوز در گوشم

بسان نغمه جادوي عشق مي پيچد

و حرفهاي پدر

خنده هاي پر شورش

قرار، ازاين قلب خسته مي گيرد

…..

دلم گرفته در اين لحظه هاي تنهائي

دو چشم تيره من غرق اشك و ماتم ودرد

دراين دقايق تحويل سال

نه قوتي كه بنالم

نه رونقي نه قراري

دگر نمانده مرا قدرتي به بينائي

…. 

 مديريت اي دوست        29 اسفند 1386 

ای پدر،ای همه لطف و همه شوق                  

ای همیشه سخنت شور وامید                

تنهایی

و چقدرخود را تنها حس می کنم

سکوت،سکوت،سکوت

و چه سکوتی پیرامونم را گرفته است    

…..      

 وبا قلبی  

که از نامردميهای جهان تنگ است  

 به سوی آشناييها 

بسوی دوستيها می روم

شايد  که با لطف عزيزانم   

که در اوج شکوفايی وزيباييست  

 به فردا ننگرم هرگز  

که فردا باز آهنگ جدايی دارد وآواز تنهايی

عزيزانم ،

شما را درتمام لحظه هايم دوست می دارم.

به هنگام وداع    

 آندم که روحم سخت می لرزد  

 و جانم دردرون 

در منتهای درد می نالد  

به زحمت ،زحمتی بسيار جانفرسا

به رويم دانه لبخند می کارم.

نمی دانيددرآن دم  

که شعر صبر می خوانم 

 واندوه جدايی را ز دلهاتان   

به پند و خنده می رانم  

چه دردل دارم از اين نامراديها

که لبخندم لهيب آتش دردا ست  و

  شعرم ناله ای خونين .

نمي دانيد در غربت   

 درآن دنياي ناهمگون  

كه لبريز از پليديها و پستي هاست 

چسان آرام مي گيرم

چه آرامي؟

به هرجا هركجا ره مي سپارم  

ديده هر سو ميدوانم 

هر زمان جزيادتان   

جز منظر زيبايتان

چيزي نمي بينم    

نمي يابم

عزيزانم

نمي دانيد غربت ملك ماتمهاست             

 غربت سرزمين نامراديها وسختيهاست

درآن ماتم سراي ساكت و محزون    

مگر با يادتان آرامشي يابم  

بياد چهره هاتان

نوگلان من    

به رجعت ،رجعتي شيرين    

به برگشتي دوباره چشم مي دوزم

به اميدي     

به ديداري دگر              

چون شمع مي سوزم

عزيزانم  نمي دانيد    

هنوز از  شهر پا نگرفته    

لبخندم بسان عنچه اي نشكفته ميميرد

هنوز از كوچه هاي شهرمان نگذ شته      

قلبم سخت مي گيرد

خداحافظ عزيزانم      

خداحافظ      

كه تا ديدار ديگر    

لحظه هايم را   بياد رويتان

آغاز خواهم كرد  

 و با عشقي به ميعادي دگر    

همواره خواهم زيست تا فردا

خداحافظ عزيزانم

خداحافظ عزيزانم    

مدیریت سایت       

سه ره پیداست

بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند
گرفته کولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز
سه ره پیداست
….

مهدی اخوان ثالث