تنهایی

و چقدرخود را تنها حس می کنم

سکوت،سکوت،سکوت

و چه سکوتی پیرامونم را گرفته است    

…..      

 وبا قلبی  

که از نامردميهای جهان تنگ است  

 به سوی آشناييها 

بسوی دوستيها می روم

شايد  که با لطف عزيزانم   

که در اوج شکوفايی وزيباييست  

 به فردا ننگرم هرگز  

که فردا باز آهنگ جدايی دارد وآواز تنهايی

عزيزانم ،

شما را درتمام لحظه هايم دوست می دارم.

به هنگام وداع    

 آندم که روحم سخت می لرزد  

 و جانم دردرون 

در منتهای درد می نالد  

به زحمت ،زحمتی بسيار جانفرسا

به رويم دانه لبخند می کارم.

نمی دانيددرآن دم  

که شعر صبر می خوانم 

 واندوه جدايی را ز دلهاتان   

به پند و خنده می رانم  

چه دردل دارم از اين نامراديها

که لبخندم لهيب آتش دردا ست  و

  شعرم ناله ای خونين .

نمي دانيد در غربت   

 درآن دنياي ناهمگون  

كه لبريز از پليديها و پستي هاست 

چسان آرام مي گيرم

چه آرامي؟

به هرجا هركجا ره مي سپارم  

ديده هر سو ميدوانم 

هر زمان جزيادتان   

جز منظر زيبايتان

چيزي نمي بينم    

نمي يابم

عزيزانم

نمي دانيد غربت ملك ماتمهاست             

 غربت سرزمين نامراديها وسختيهاست

درآن ماتم سراي ساكت و محزون    

مگر با يادتان آرامشي يابم  

بياد چهره هاتان

نوگلان من    

به رجعت ،رجعتي شيرين    

به برگشتي دوباره چشم مي دوزم

به اميدي     

به ديداري دگر              

چون شمع مي سوزم

عزيزانم  نمي دانيد    

هنوز از  شهر پا نگرفته    

لبخندم بسان عنچه اي نشكفته ميميرد

هنوز از كوچه هاي شهرمان نگذ شته      

قلبم سخت مي گيرد

خداحافظ عزيزانم      

خداحافظ      

كه تا ديدار ديگر    

لحظه هايم را   بياد رويتان

آغاز خواهم كرد  

 و با عشقي به ميعادي دگر    

همواره خواهم زيست تا فردا

خداحافظ عزيزانم

خداحافظ عزيزانم    

مدیریت سایت       

سه ره پیداست

بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند
گرفته کولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز
سه ره پیداست
….

مهدی اخوان ثالث

           حـبـــاب

تو يك نيمه شب خلوت وسرد    منِ تنها       توزمستون

  ايران 
 

شب از تو يادها دارد
و روز از تو خاطره ها
ايران
زمان از وراي آنچه بر او گذشته
تو را مي بنيد 
كه چسان
در جاي جاي تاريخ
محكم و استوار ايستاده اي ….

               مدیریت سایت

شعرنو

یادت بخیر پدر

آن روزهاي آخر عمرت چه پر شتاب

رفتند پي ز پي

يادش بخير

درآن غروب گرم                

چون روزهاي قبل

نزد تو آمدم

…

امشب گريستم
از منتهاي جان
دردي بزرگ به جانم فتاده است
رنجي گران

گوئي
كه هيچ اميدي نمانده است
آخر كجاست دست اميدي كه ذره اي
دردم دوا كند
يا قدرتي كه زين همه مشكل
يك رشته وا كند
امشب كريستم
از منتهاي دل
از ناتواني ام
در اين شب سياه
گوئي خزان گرفته بهار جواني ام
آري در اين شب كبود
باباي خوب من
تا كي ترا تحمل رنجي چنان سترگ
تا كي ترا توان عظيمي چنين بزرگ
هق هق كنان
نالان ودل شكسته
صد بوسه بر حريم رضاي خدا زدم
امشب هزار بار خدا را صدا زدم
آيا شود كه درد ز جسم ات بدر شود؟
آيا شود كه حال تو حال دگر شود؟
باباي خوب من
ديشب
ديدم به چشم خويشتن ، نا تواني ام
آري حقيقتي ايست اي دل غافل كه فاني ام
باباي خوب من
امشب گريستم
امشب گريستم  

مدیریت سایت