( اين ده بيت اشعار در وصف  خداوندگار سروده شد)

وردزبان ما همــــــــــه الله اعظم است     ذكرو نهــــــــــــان ما همه الله اعظم است   

بر طاق نُه سپهر توانيم زد قـــــــــــدم      طاق سپهر ما همـــــــــــه الله اعظم است   

برسايبان چرخ كجــــــــــــا اعتنا كنيم      چون سايبــــــــان ما همـه الله اعظم است   

مارا بگو به مـــردم بي روح وبر روان    روح وروان ما همــــــــه الله اعظم است   

روز الست كه رفت گـــــرازياد مردمي    كون ومكان ما همـــــــــه الله اعظم است   

فرياد بي كسان وثناخـــــوان روزوشب    روزوشبـــــــــــان ما همه الله اعظم است   

دراوج عزتيم كه دل درهـــــواي عشق    عشق وروان ما همـــــــــه الله اعظم است   

جوروستم كشيده زاغيــــــــــار غيريار     آن يار دلفكار ما همــــــه الله اعظم است   

جان گردهم به عشق چومنصوروارليك    منصوروار ما همــــــــــه الله اعظم است   

كم كن حسيني شكوه زاوضــاع روزگار    چون كردگار ما همـــــه الله اعظم است   

سیدعباس حسینی

زمان به مكروحيل چون فســانه است فسون     ببين به زهـــــدريا اين زمانه شد ويران

براي ملت دنيا بپاست حــــــــــرص وطمع      كه نيست طالب تقوي مگر دولقمه نان

نه عفت ونه شرف در جهان نمي خواهنـــد      اسير نفس چو باشند فعلشـــــان شيطان

اگر بپرسي از ايشان نماز بهــــــر چه هست     كه هست باعث رحم ومروت واحسان

وضو ز بهر نمازو صـــــــــلاه را چو فلاح      كه هست رهبــر عالم نه رهنماي شبان

نماز باعث رحم است و نيكـــــــــي و خوبي      بدستگيري مــــردم و رحم به مسكينان

برون نما حسد و بخل را به فعل تمـــــــــــام     درآ زقالب شيطان بيـــا بشو انســـــــان

قرائتي شب جمعه نما تو قــــــــــــــــرآن را      صلاه همچوفلاح است هردورا توبـدان

مقدم است موخــــــــــــر صلاه بعد فـــــلاح      بود دوبال كبوتر يكي نباشــــــــــــد آن

حسيني چاكرودربان نمودحمــــــــــد وسپاس      چوكلب خالق يكتــــــــــــا ودرگه منان

سیدعباس حسینی

من شدم پيــــــــر ولي عشق جوانيست مـرا          بي تب وتاب شدم دل هيجـــــانيست مرا

چشمها خشك شد از گردش ايام ولــــــــــي           سالها خشك بود اين تن و جانيــست مرا

سوختم از غم تو باز ندانيــــــــــــم كي اي؟          حسرت عشق تو چون راز نهانيست مرا

من كه چون رهزن ورسواي جهـان باز شدم          هست يكتا چـو نگارم چه خياليست مرا

اهل غيرت بشوم داد دلي بستـــــــــــــــــانم           گرچه اين غيرت وداد روبزواليست مرا

شمع همت چو بزد جسم وروانم چوبسوخت           خاك و خــــاكستر آن گرم فغانيست مرا

آن شرابي كه دل از جام وصـــــال تو چشيد          گشته ام مست كه رسواي جهانيست مرا

اين همه حرص و طمع ثروت ومال دنيــــــا         توسن سركش عمر رو به فراريست مرا

شرر آتش عشقم زوجودم چــــــــــــو تهيست         گفت اين شاعر بدبخت حسيني است مرا

سیدعباس حسینی

زندان به راه يــزدان ايوان زرنگارست       زنداني الهــــــــي سلطان تاجـــداراست

صدخسرووسكنـــدر ايستاده اند بردر        عشق خدادرامكان باقي وبرقـــــراراست

اين پنج تن زمردان بردند سوي زندان        لطف خـداي احسان حامي روزگاراست

جوروبلا بديدن ظلم وستـــم كشيدن        اهل خدا سـرافراز چون كوه استوار است

سیدعباس حسینی

چو پرسيدم زسقراط وارسطو وقت مـردن را    بگفت اي بي خبر مرگ از چه داني زندگاني را؟

اگرازعالــــم فــــــــاني تو روزي برپري بيني   سماء وعزت واسماء چه دنيا كامـــــــــراني را

چو آدم شد حفي الله كه نوحش شد نجــــي الله    چو ابراهيم خليــــــــــــــــــل الله مقام آشنائي را

چو موسي اش كلام آورد به بدكاران فرعوني    چه عيسي باش روح الله صليب ديده بانــــي را

سپهرت حضرت آدم رسولت حضرت قـــــائم    علي شد عاشق آدم ولـــي پهلـــــــــــــــواني را

صراط مستقيم خواهي تودر اين راه سـالك شو   به چشم معرفت بيني تو وقت لايزالــــــــــي را

دراين ويرانه پركين بسي مدهوش افتـــــــادي    كه ديو نفس زد اين رنگهــــــــاي ارغواني را

به خواب آسوده اي بر جا كه وقت پيريت آمد    به عزت ياد خواهي كرد ايام جـــــــــــواني را

دراين وقت كهولت اي حسيني پاسبــــاني كي     اگر عقل تو مي دانست شرط پاسبـــــــاني را

سیدعباس حسینی

چشم دل التفــــــــــات به كون ومكـان نداشت

جان ذره اي نگاه به باغ جهـــــــــــان نداشت

چون شب گذشت و چهـــره روزم طلوع كرد

صبحم اميد گشت و سحــــــــر پاسبان نداشت

مرغي كه بر پريد وسبكبـــــــــــــال پر گشود

چون آرميد ،كبك وعقابي گمــــــــــان نداشت

بيـــــــــدارآنكه غافل نيك وبدش نبـــــــــــــود

هشيـــــــــارآنكه چشم به ملك جهــــان نداشت

چون عاشقــــــــــانه وارث ملك جهـــان شديم

چونان چورستمي كه غم هفت خـــوان نداشت

هركس كه بود جــــــــاه طلب كـــام دل نيافت

آنكس كه ره سپردچنين درگمــــــــــان نداشت

زين روزگار،محنت ودرماندگــــــــــــي سزد

غافل،خبر ززندگي جــــــــــــــــاودان نداشت

بلبل بشاخسار بوجدوطـــــــــــــــرب بخــواند

گل از كجا اگركه باغ جهــــان باغبان نداشت

هركس كه خيـــــــــرو هستي خودراتبـاه كرد

هرگز به عمــــر،چشم به دروازه بان نداشت

برخيز اي حسيني غـــــــــافل كه وقت نيست

فاني بود هـــــــــرآنكه زحقيقت نشان نداشت

سیدعباس حسینی

( اين هفت بيت ناقابل را بر سنگ مزارم بنويسيد استدعا دارم از فرزندان محترم دراين كار اهمال نخواهند فرمود)

بر مزارم گـــر بيائي ياد خوبان كــــــــرده اي   روح مارا سرفــــــرازو شادو خنــدان كرده اي

چون قدم بگـــذاشتي بر خاك قبــرم اي رفيق     درگذشت هر رفيقي را پشيمـــــــان كـــرده اي

شمع روشن گــر كند خاموش باد تنــد عصــر   عصر پنجشنبه بهشتي را چراغــــــان كرده اي

يادي از هر رفتــه كردي بر سر خــاكش برو    خاك اورا مشكبيزوعطـــــر پاشان كــــرده اي

گر تو آئي بر مــزارم غم تورامحزون كند؟      غم مخوراي دوست روحم را توگريان كرده اي

راه رفتن را چو بایـد رفت، وقت رفتن است     جمله گي بايد رويم اين راه مــــــــردم رفته ئي

اسم عباسم فنـــــــــــــــا شد  ليك با اقــدام تو     نام جاويدحسيني را گل افشـــــــــــان كرده اي

سیدعباس حسینی

اگر چه در ره دنيا تلاش دشـــوار است          مگـــر به شعبده بازي كه كار عيـــار است

چو بسته رشته به گردن به روزگـار ولي         نديده اي كه دراين دام صـــد گرفتار است

به گرگ ،عاطفه آموزي و نمــــــي داني         كه گرگ نفس دراين بيشه مردم آزاراست

به پرس راه زدانش نه جاي گمراهيست          بكن تو چاره وفكري كه روز دشـوار است

نهفته درپس دنياي دون به مكروحيـــــل           بلند گشت پركاه چون سبكبـــــــــــال است

ببين مريض چو پند طبيب خود نشنيـــد           جزاي لرزو تبش روزگار بيمـــــــــاراست

هرآنكه گردش ايام خود نمي سنجـــــــد           ميان خلق سبكبارواين چه معيـــــــاراست

شنو تو دانش واندرز و اين نصيحت را          چو گوشواره به گوشت كني نه آزار است

حسيني گر تو نسنجي ميان كفــــــــه دل         طلب نما تو ز ايزد كه قلب هوشيـــار است

سیدعباس حسینی

اي خوشا سر را نثار روي دلبـــــــــر داشتن        دلبري فتان وبا خوي ستمگـــــــــر داشتن

نزد مه رويان عاشق بي پروبال آمــــــــــدن        روي جانان ديـــدن و تن را به آذر داشتن

لعل پروردن به خوناب جگــر چون دّر ناب           قدر اين گنجينه چون ياقوت احمــر داشتن

هر كجاشمع است چون پروانه خود را باختن        هر كجا آتش بود خودرا سمنــــدر داشتن

از بلا ودرد نوشيـــــدن شراب زندگـــــــي            آب حيوان خوردن ويادسكنــــــدرداشتن

عقل را مانند غواصـــــــان دراين درياي دل         از براي نفع بي پايان شنـــــــــــــاورداشتن

حكمت اندرگوش جان آويختن چون پندپير           چشم جان را با چراغ دل منـــــــور داشتن

در گلستان نخــــــــل بودن بارور بودن ولي        عار از خودخواهـي سرو وصنــوبرداشتن

ساخـــتن با دست دانش از مــس دل زر ناب          با رياضت، نفس جان را كيميـــاگر داشتن

هم چو موري در ره سلمان همي پا كوفتن        چون عسس بيدار دست شوق بر سر داشتن

آرزوها را تو بردي اي حسيني زير خــــــاك         شمع باقي ماندوپروانه چــــو پرپرداشتن

سید عباس حسینی

تمام چهـره ی هستى ، زچشمت بهــره اى دارد
كه گويى عالم خلقت ، نشان از قصـــه اى دارد
دراين ايام روح افزا، توئى چون آهـــــوى زيبا
منم صيــاد بى پروا،  نگاهت غمـــــزه اى دارد
طريق رسم دلـــــدارى ،مكن افسون غمخوارى
چوعاشق مست وبی تابم ، دلم غمخانه اى دارد
نگاه سحرآميز تو افسون كـــــــــرده است مارا
جمال حُسن زيبايت ، چو ليـــلى عشوه اى دارد
فكندى تير برقلبم ، جـــــــــــــگرگاهم شده پاره
چنان صيدى كه در دامت ،زپا افتـــاده اى دارد
ازين طالع كه من دارم كه ميــــــــــدانم پشيمانم
حسينى شيخ صنعان است،مگراوچاره اى دارد
كه ايران است پابرجا ، بدان من اهــــــل ايرانم
كه او با طبع شيرينش ،چه نيكوخــــانه اى دارد
اگرچه شاعرم ليكن زبانم دردهــــان بسته است
بود عباس نام او ،حسينى كنيـــــــــــه اى دارد.

سيدعباس حسينى