گفت مرغی در سحـــــر آواز خوانی بهرمن بلبل شیـــــــــــرین زبانم ،طوطی شکرشکن
توخرامان میروی ای نازنین ای مه لقــــــــــا یار طنـــــــــــــازم چوبینم ،لرزه افتد بر ذقن
تشنه کامم ،پای لنگم، پا برهنه درتمـــــــــــوز بی عصا پیموده ام ره من، ولی بافوت وفـــن
آمدی درکعبه دل تا نمایم من سجـــــــــــــــود چون زیارت گاه رویت ،سجده گاهی بهر من
…
سید عباس حسینی
گفت مرغی در سحــــر آواز خوانی بهـرمن بلبل شیــــــــــــرین زبانم ،طوطی شکرشکن
توخرامان میروی ای نازنین ای مه لقــــــــا یار طنـــــــــــــازم چوبینم ،لرزه افتد بر ذقن
تشنه کامم ،پای لنگم، پا برهنه درتمـــــــــوز بی عصا پیموده ام ره من، ولی بافوت وفـن
آمدی درکعبه دل تا نمایم من سجــــــــــــــود چون زیارت گاه رویت سجـده گاهی بهر من
فیض بخش وپرمحبت ،جامع کل صفـــــــات ظالم ومظلـــــــــــــــوم داند این بلای ممتحن
بوده اعمالم چوخوب وزشت، اندراین جهـان قابل تحسین نبوده، این صفات خـــــــــویشتن
اورحیم است وغفوراست وکـریم است وودود بعد چندین یار،ذات نیک وپاکش بهـــــــرمن
صبرایّوبم سرآمد، کو سخــــــــــاوت پیشه را حاتم طائی کجا ،آن مهـــــــــر کو واین محن
من که خشنودم چوکردم مال خودانفاق دوست از سر تقصیر من گر بگــــــذرد آن ذوالمنن
این همه اموال ووقتت ،ای حسینی صرف شد پس پس اندازت کجا، سهمی کجا، بر خویشتن
سید عباس حسینی
نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر
بدون دیدگاه