به سایت ادبی ای دوست خوش آمدید .
  بازدید کننده محنرم ، ده مطلب آخر را در این صفحه مشاهده مینماید ، برای دیدن مطالب دیگر از صفحات دیگر و یا از کادر جستجو استفاده نماید.



 

زندگی *
                                         زندگی یعنی مسیری رو به آب ،
                                                زندگی یعنی نه بیداری نه خواب
                                                      زندگی یعنی سرای امتحان ،
                                    زندگی یعنی در ان عاشق بمان   
                          زندگی یعنی کمی و کاستی ،  
                   زندگی یعنی دروغ و راستی
          زندگی یعنی صفا ، مهر و وفا ،
               زندگی یعنی ستم ، جور و جفا
                         زندگی یعنی سفر ، راهی دراز ،
                                 زندگی یعنی جهانی رمز دار     
                                           زندگی یعنی مهی در پشت ابر ،
                                                   زندگی یعنی بلا و درد و صبر 
                                                        زندگی یعنی دو روزی میهمان ،
فرستنده: ایمان
 
نویسنده : admin | موضوع : مثنوی | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...
مرا بگیر
بگیر دست مرا و از این زمانه ببر
            مرا بگیر از این کوچه ها به خانه ببر
                    مرا بگیر از این پرسه های معمولی
                                 به سمت موجی از اشعار عاشقانه ببر
نخواه رم کند این اسب بی سوار و یراق
            مرا به خانه ای از عشق و تازیانه ببر
                    مرا بگیر در انبوه شاخه های تنت
                             مرا به دام بیانداز، سمت دانه ببر
مرا میان همین بیت ها ببوس و بخند
          و یا به یک هیجان گس شبانه ببر
                       و بعد عاشق یک اتفاق دیگر شو
                                  مرا به یک دوئل داغ و منصفانه ببر
تو زودتر بزن و روی نعش من خم شو
مرا به دوش بگیر و از این زمانه ببر
فرستنده : شیوا
نویسنده : admin | موضوع : غزل | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...
این غزل را پدر در وصف یکی از نواده گانش سروده است
 
شبنم زلف سیه، طـــــــره گیسوی تو نیست         عارض روی نکویت، مه دلجـــوی تونیست
ره زن عشق، که دردام،گرفتــــــار توگشت         واله ومدهش ووامانده که این روی تونیست
بوی این عطر، نصیب رخ دلجوی توگشت         خوب رویان به خدا لایق این بوی تو نیست
چون  زلیخا صفت و واله و شیــــرین گفتار        یوسفان را همه دم،مژده ئی ازکوی تونیست
هست چشمان سیاهت ،چـو خدنگ پیــــکان          می شکافد دل عشاق، که از سوی تو نیست
گشته عاشق چوگرفتــــــــار، دراین دام بلا          گفت معشوق که این دام به نیروی تو نیست
ای حسینی توبکن صبروتوکل به خـــــــــدا          این همه راز چه حاجت،به تکاپوی تونیست
سیدعباس حسینی
نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...
من که ازذوق سخن ،چون گفتنم درکارنیست                      بلبل شیــرین سخن را ذوق خواندن عارنیست
یوسف گل پیرهن را، در بیابان فـــــــــــراق                      چون برادر گرگ گردد، دیگراورا کار نیست
چون به زندان اسارت گشت ،با کیـــــد زنان                      صدق وگفتارش زروی قلب، بیمش عارنیست
عاقبت یعقوب را درد فـــــــراق یوسف اش                       زاری و درد و فراق و بیقـــراری ،عارنیست
چون به هفتم خانه پا بگذاشت ،حسن یوسفی                       کوربه چشمی که دل ازعشق اوسرشار نیست
گفته بودند عاقبت یوسف چنین گــردد عزیز                      هر عزیزی این چنین محبوب آن دلـدار نیست
قامت زیبـــــــــــــــا و حسن دلفریب یوسفی                       چون زلیخا عاشق وسرگشته وبیمـــــار نیست
چون ترنج وسیب، دردست زنان مصر بود                        دستهاشان را بریدند،جـــای هیچ انکار نیست
ای حسینی گرتو داری ذوق وشوق شاعری                       گو ولی حسن سخن،این شعر بی مقدار نیست

نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...
قامت زیبای خوبان ،کرده این اظهــــــــارها                   درمیان ماهــــــرویان، بوده این اسرارها
قد بلند،سروچمن،زیبـــــــــــای حسن ودلفگار                 عارض روی نکویت ، دیدن آبشــــــارها
درمیان این همه طنــــــــــــاز،خوب وبرتری                  من ندیدم سرونازی، مثل تو چـون یارها
عاقبت چون زلف مشکینت بپیچم چون طناب                  عاقلان، دیوانه گردیدند ،کـــو افســـارها
ازبیانت، هم چوبلبل، در سخن آید ولــــــــــی                  کز لبان شکرینت، خواندن اشعـــــــارها
هم چو شیــرین ، درپی محبوب می باید دوید                  یا چو فرهـــــادی که دائم کندن کهسارها
ای سگ نفس حسینی، زین حکایت یاد گیــــر                  تابه پایان کی رسد این سختی ودشوارها
سیدعباس حسینی

نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...
 
 
کَندم از خود دل و،سرگشته و حیران می رفت                       غربتی گشتم و پرسوزو هراســان می رفت
عند لیبــــــــان چمن را، که دراین وادی عشق                       همچو مجنون ، پی لیلی، به بیابـان می رفت
من مخلوق ، فقیرم ، چه که خالق ، چو غنــی                        دل بیچـــــــاره، پی مقصد نقصان می رفت
من آواره، سگ درگـــــــــــــــــــــه مولا بودم                        همچو کلبی به بیابان پی چــــوپان می رفت
این همه ذلت ومحنت به خــــــــدا سود نداشت                        باهمه سختی وخواری که به پایان می رفت
سود دنیا تو نبــــــــردی، به جز از رنج ومحن                       رنج بسیار کشیـــــــــدی و پشیمان می رفت
مظهر رحم تو بودی که به هر انســـــــــــــانی                        لطف بخشایش یزدان چه فــراوان می رفت
گفته بودند حسینی شده رســـــــــــــــوای جهان                       با همه رازو نیـازش ،که به زندان می رفت
سید عباس حسینی

نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...

جنگ

 

 
چرا نگــــــریم زار و ، چرا نگــــــــــریم سخت              که از رمـــــــــــــوز جهان ره نمی برم بیرون
کنون که موسم جنگ است پس چه جای درنگ               زیمن غیرت وهمت ،روم زخــــــــــانه برون
صدای غرش توپ و تفنگ و طیــــــــــــــــاره                کجاست چاره ونمانده به وقت رزم جنـــــون
صدای نعره و تکبیر صوت قــــــــــــــــــرآنی                 میان جنگ به گوش فلک رسید ،عیــــــــان
جوان که عاشق رزم است و نرد جـــــــــانبازی                 نگر که جان نموده فدا، بهرمیهنش اکنــــون
بگو به ملت ایران به وقت صبح امیـــــــــــــــد                  که گاه صلح وامید است،گوی واین میــدان
اگر به جبهه روم بی درنگ ،شهیـــد می گردم                     فدای میهن و ملت ،به روز حشــــــر کنون
مجــــــــــــــال حرف نداری ،حسینی از ته دل                 برای ملت ایران بیا، ز پـــــــــــــــرده برون
                                                                                              سید عباس حسینی
نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...
دوست ( بیاد یک دوست قائمشهری-آقای نعمتی)

 

 
گر به قائمشهر باشد ،عاقل و فــــــــرزانه ای             مرد با تدبیرودانا ،مهربان افتـــــــــــاده ای
شاعــــری و نکته دانی از شمـــــــــال کشوری            رسم آغــاز سخن باشی که بس دردانه ای
نی ز غربی، نی ز شرقی، از شمال شــاهی ای            نعمتی نامت، سرایت هست، مهمانخانه ای
وارد مجلس چو گـــــــردی همچو با تدبیـرو عقل            بزم آرائی نمائی، محفل مـــــــــردانه ای
گــــــرتومنعم نیستی با ثروت وملک ومنــــــــال            جای درویشان بود میخــــانه یا ویرانه ای
زهــــد و تقوی از تو می جوشد توئی پرهیزگار             در میان دوستــــــان نبود ترا غمخانه ای
می خـــــورد غم را حسینی از برای دوستـــــان              دوستان را یاوری لایق بود ،جــــانانه ای
                                      سید عباس حسینی
نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...
این شعر طنز را پدر، برای همسر خویش سروده است
زنی دارم که مثلش درجهـــان نیست                     به صدعیبش چویک زخم زبان نیست
مرا با او بود پیوسته پیــــــــــــــــکار                     درون خانه جز، تیروکمـــــــان نیست
به بد خلقی بود همواره مشهــــــــــور                    ازاویک ذره رحمی درمیـــــان نیست
بگیرد بی سبب از من بهــــــــــــــانه                     به دعوا همسری همتـــــای آن نیست
چوغرغر در فضای خانه حـــــــــاکم                     مرا دیگـــــــر صبوری و توان نیست
کند ولخرجی و او برج بسیــــــــــــار                     که معیاری برایش در جهـــان نیست
بخواهد پول بیش از حـــــــد ازاین رو                    برایش هیچ کالائی ،گـــــران نیست
بسازم متهم او را بخـــــــــــــــــــوبی                     بجز زشتی در او هرگز نشــان نیست
اگـــــــــــــــر از عادت خوبش بگویم                     از او بدتر در این عهــدوزمان نیست
لذا از ترس گویم من در آخـــــــــــــر                     حسینی گفته هایش جز چاخان نیست
سیدعباس حسینی

نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...
دلبر با صفـــای من ، می شوی و نمی شوی                یاور مه لقــــای من ، می شوی و نمی شوی
بسته به تار موی تو، تا که شوی تو دلبــــرم                 عاشق خوش ادای من می شوی و نمی شوی
صبر اگر کنم کنون ، مادر تو رضــــــا دهد                مهر تو در قفــای من، می شوی و نمی شوی
دیده گشــــــــا مرا ببین، همچو نگار نازنین                 لعبت آشنــــای من، می شوی و نمی شوی
همچو بهار جانفزا ، عشوه نما تو دلبـــــــرا                مونس دلــربای من ، می شوی و نمی شوی
غمزه مکن تو نازنین، هست برادرت رضــا                 مصلحت ورضای من،می شوی و نمی شوی
شمع و چراغ خانه ای،ماهــــــرخ نکو توئی                روشنی ســـرای من، می شوی و نمی شوی
رحم اگر کنی به من،همسرمن شوی کنـون                 یا که شوی فدای من، می شوی و نمی شوی
ناز اگر فزون کنی،این دل خسته خون کنی                 با تو بود رضای من، می شوی و نمی شوی
هست حسینی و بدان، عاشق توست در جهان              همسر با وفــای من ، می شوی و نمی شوی
            سید عباس حسینی
نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر | لینک پست / ادامه متن...