اي خوشا سر را نثار روي دلبـــــــــر داشتن دلبري فتان وبا خوي ستمگـــــــــر داشتن
نزد مه رويان عاشق بي پروبال آمــــــــــدن روي جانان ديـــدن و تن را به آذر داشتن
لعل پروردن به خوناب جگــر چون دّر ناب قدر اين گنجينه چون ياقوت احمــر داشتن
هر كجاشمع است چون پروانه خود را باختن هر كجا آتش بود خودرا سمنــــدر داشتن
از بلا ودرد نوشيـــــدن شراب زندگـــــــي آب حيوان خوردن ويادسكنــــــدرداشتن
عقل را مانند غواصـــــــان دراين درياي دل از براي نفع بي پايان شنـــــــــــــاورداشتن
حكمت اندرگوش جان آويختن چون پندپير چشم جان را با چراغ دل منـــــــور داشتن
در گلستان نخــــــــل بودن بارور بودن ولي عار از خودخواهـي سرو وصنــوبرداشتن
ساخـــتن با دست دانش از مــس دل زر ناب با رياضت، نفس جان را كيميـــاگر داشتن
هم چو موري در ره سلمان همي پا كوفتن چون عسس بيدار دست شوق بر سر داشتن
آرزوها را تو بردي اي حسيني زير خــــــاك شمع باقي ماندوپروانه چــــو پرپرداشتن
سیدعباس حسینی
