ﻣﻦ ﺩﻝ ﺗﻨﮓ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﺑﯽ ﺍﻡ

ﺩﻝ ﺗﻨﮓ ﭼﻤﻦ ﺯﺍﺭﯼ ﺑﻜﺮ،

ﺳﺎﺣﻠﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻏﺮﻭﺑﯽ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ

ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ

ﺗﺎ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻃﺎﻗﺖ ﺳﻮﺯ

ﻛﻪ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ

ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ

ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﯼ ﺑﺎﻃﻞ ﺷﺪﻩ

ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪﯼ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻡ

ﻛﻪ ﺷﺎﯾﺪ،ﺷﺎﯾﺪ،ﺷﺎﯾﺪ

ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﯿﺎﺑﻢ

ﺑﺮ ﺳﻘﻒ ﺗﺎﺭﯾﻚ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻡ

ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻣﯿﺪﯼ

ﻭﺷﺮﺍﺭﻩ ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ

ﺑﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺍﺯﺁﻥ ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺁﯾﺪ

ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﺳﺨﺖ ﻗﻨﺪﯾﻞ ﻫﺎﯼ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺭﺍ

ﻛﻪ ﺍﺯ ﺳﻘﻒ ﺍﻣﯿﺪ

ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯼ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﻣﻌﻠﻖ ﺍﺳﺖ

ﺑﻪ ﺁﻧﯽ ﺑﺨﺸﻜﺎﻧﺪ.

ﻣﻦ ﺩﻟﺘﻨﮓ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﺑﯽ ﺍﻡ

ﺩﻟﺘﻨﮓ ﻏﺮﻭﺑﯽ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ ﻭ……

مدیریت سایت

چاره

ﺧﻮﺍﻫــــــﻰ ﺷﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻝ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﺍﻡ ؟

ﺑﺎﺯ ﺁ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ، ﻛﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻡ

ﭼﻮﻥ ﺁﺗﺸﻰ ﺯ ﺧﺮﻣﻦ ﺟﺎﻥ ﺷﻌــــﻠﻪ ﻣﯿﻜﺸﻰ

ﻣﻦ ﺩﺭ ﻟﻬﯿﺐ ﺁﺗﺶ ﻋﺸﻘﺖ ، ﺷـــــــﺮﺍﺭﻩ ﺍﻡ

ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻣﺤـــــﻮﺍﻡ ﭼﻮﻧﻘﻄﻪ ﺍﻯ

ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﭘﺮﻓـــــﺮﻭﻏﻰ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﻡ

ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﺮﻯ ﺑﻪ ﺧﻨـﺪﻩ ﻭ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻯ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ

ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻣﻦ ﭼــــــــــــﻜﺎﺭﻩ ﺍﻡ

ﺍﯾﻦ ﺭﺧﺖ ﭘﺮﻏــــــﺮﻭﺭ ﺗﻮ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﻧﺎﺯ

ﻛﻰ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻣﻨـــــــﺎﺳﺐ ﺷﻜﻞ ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﺍﻡ

ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺣﻠﻰ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯﻣﻮﺟﻬــﺎﺳﺖ

ﺩﺭﯾﺎﻯ ﭘﺮﺯﻣﻮﺟﻰ ﻭ، ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛﻨــــــــﺎﺭﻩ ﺍﻡ

ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺩﻝ ﺳﭙــــــــﺮﺩﻥ ﻣﻦ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺍﺳﺖ

ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ ﺗﻮ ﺳﻨــــــــــــﮕﻮﺍﺭﻩ ﺍﻡ

ﺳﯿﺮﺍﺏ ﻛﻰ ﺷﻮﻡ ﺯﺩﯾﺪﻧﺖ ﺍﻯ ﺭﻭﺩﭘﺮﺧﺮﻭﺵ

ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮ ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ ﻭﻣﻦ ﺳﻨﮓ ﺧــــﺎﺭﻩ ﺍﻡ

ﻛﻰ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﺎﻟــــــــــﻪی ﺑﻬﺮﻭﺯ ﺑﺸﻨﻮﻯ

ﻛﻰ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﯿــــــﺮﻯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻡ

مدیریت سایت

ﺁﻧﻜﻪ ….

تضمین شعر مولوی

“آنکه بی باده کند جـــــان مرا مست کجاست”

“وآنکه بیرون کند از جان و دلم دست کجاست”

“ﺁﻧﻜﻪ ﺑﻰ ﺑﺎﺩﻩ ﻛﻨــــﺪ ﺟﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻣﺴﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ”

ﺑه ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﺒﺮﺩ ﺁﻧﭽــــــﻪ ﻣﺮﺍ ﻫﺴﺖ ، ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﺁﻧـــــــــــــﻜﻪ ﺩﺭ ﻛﺸﻤﻜﺶ ﺯﻧـــــــﺪﮔﻰ ﺭﻧﺞ ﺁﻭﺭ

ﮔﯿﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﻓﺘـــــــﺎﺩﻩ ﺯﭘﺎ، ﺩﺳﺖ ، ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﺁﻧﻜﻪ ﻣﻰ ﯾﺎﻓﺖ ﺑﻪ ﻫـــــﺮﺷﯿــــــﻮﻩ ﺩﻟﻰ ،ﮔﻮﺑﺒﺮﺩ

ﺩﻝِ ﺩﺭﻣـــــﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯﯾﻦ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ، ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﺑﺎﻫﻤﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ ﻛﯿﻨـــــــــﻪ ﻭ ﺗــــــﺰﻭﯾﺮ ﻭ ﺭﯾﺎ

ﺁﻧﻜﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺯﺳَﺮِ ﻋــــــﺎﻃﻔﻪ ﺑﻨﺸﺴﺖ، ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﺩﻝِ ﺷﯿـــــــــﺪﺍ ﻧﺘــــــﻮﺍﻥ ﯾﺎﻓﺖ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﻗﺎﺏِ ﻛﺒﻮﺩ

ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺧـــــــﺎﻃﺮﻣﻦ ﻧﻘﺶ ﻧﻜﻮ ﺑﺴﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﺁﻧﻜﻪ ﺍﻗﺒــــــــــــﺎﻝ ﻣﺮﺍ ﺩﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﯾﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺭَﻣﯿﺪ

ﻫﻤﭽﻮﺗﯿﺮﻯ ﻛﻪ ﺭﻫﺪﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺷﺴﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﺁﻧﻬﻤﻪ ﺭﻧﮓ ﺗﻌﻠﻖ ﻛﻪ ﻣـــــــــــــــــﺮﺍ ﻣﻰ ﺁﺷﻔﺖ

ﺁﻧﻜﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﯾﻚ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑُﮕﺴَﺴَﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ ﻛﻪ ﭘﺮﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺣـــــــﺎﺩﺛﻪ ﺍﺳﺖ

ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺯﻫﺮﺑﺪﻭ ﻫﺮﺧﻮﺏ ، ﭼﻨﯿﻦ ﺭَﺳﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﻣﺮﻍ ﺟﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﭼﻨــــــــﺎﻥ ﻭﺍﻟﻪ ﻭﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﻮﺩ

ﺁﻧﻜﻪ ﺩﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻢ ﺯﻟﻒ ﻛَﺠﺶ ﺑﺴﺖ ،ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

ﺁﻧﻜﻪ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﭼﻮ ﺑﻬﺮﻭﺯ ، ﺩﺭﺍﻧﺪﯾﺸــــﻪ ﺩﻭﺳﺖ

ﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻝ ﭘﺮﻭﺳﻮﺳﻪ ﺑﺸﻜﺴﺖ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟

مدیریت سایت

[vc_row][vc_column width=”1/2″][vc_column_text][/vc_column_text][vc_column_text][/vc_column_text][vc_single_image image=”820″ img_size=”medium” onclick=”zoom” css_animation=”none” css=”.vc_custom_1511716294588{margin-top: 10px !important;}”][/vc_column][vc_column width=”1/2″][vc_column_text]برخیز نازنین

برخیز
دراین غروب ساکت پاییز
بیرون ازین غبارهیاهو
با من قدم گذار
درکوچه تخیل و
درشهرآرزو
جایی که خلوتش
درانتظار ماست
یک رود و یک درخت
آواز زمزمه آب
یک قوری و دواستکان پرازچای
باغی کنار تخت
جایی که جزمن و تو کسی نیست
قندونبات وشیرینی وگز برای تو
مارا
شیرینی حضور تو کافی است.

مدیریت سایت[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][/vc_column][/vc_row]

نفهمیدی چرا؟

من كنــــــارت بودم واما نفهميــدى، چرا؟
درجوارت بودم واما نفهميـــــــــدى، چرا؟
دررواق چشم من تصوير زيبــــاى تو بود
مثل يارت بودم و اما نفهميــــــدى ، چرا ؟
هركجا دردى تورا در پنجه خود مى فشرد
يار زارت بودم و اما نفهميــــــدى ، چرا!
در كسادى هاى بازار وفـــــــــا و دوستى
كار و بارت بودم و اما نفهميــــدى ،چرا؟
در ره دلداده گى،دركوچــــــه باغ عاشقى
جان نثـــــارت بودم واما نفهميـدى، چرا؟
برخلاف آنهمه آرامش بى انتهـــــــــــــــا
بى قرارت بودم و اما نفهميـــــــدى، چرا؟
درميان دشت اميـــــــــــــــد وبهشت آرزو
گل عذارت بودم واما نفهميـــــــدى ،چرا؟
دركساديهاى دخل ودرخرابيهـــــاى خرج
فكركارت بودم وامانفهميـــــــــدى ، چرا؟
درزمستان نگاه ودرخــــــــــزان ديده ات
چون بهارت بودم وامانفهميـــــدى، چرا؟
دركنارخاطرات ولحظـــــه هاى مانده گار
يادگارت بودم و اما نفهميــــــــدى ،چرا؟
مونس شبهاى تاروهمـــــــدم تنهائى ات
من قرارت بودم و اما نفهميـــــدى،چرا؟
دردل شبهاى تاريك و پراز دلــــــواپسى
شمع زارت بودم و اما نفهميــدى ،چرا؟
درهجوم لشگرغم ، درمصاف غصه ها
غمگسارت بودم و اما نفهميـدى ،چرا ؟
آرى آخرحيف ديرآگه شدى از حـال من
روزگارت بودم و اما نفهميـــدى ، چرا؟

مدیریت ای دوست

خوبِ من

هرگز از خاطـر فراموشم نگشت
آن رخ زيبا و چشمـــــــــان تَرَتْ
لحظه اى از شوق ديدارت نخفت
ديده گانم ،تا بگيــــــــرم در بَرَتْ
غنچه هاى خنده ات چون بشكفد
گل برويد برتمام پيكــــــــــــــرت
آرزويى دارم اى محبــــــوب من
سرنهم هرلحظــــــه برخاك دَرَت
كى شود ازباغ سبــــــــــــز آرزو
تاجى اززنبق نشـــــــانم برسرت
جان كنم قــربان عشقت هرزمان
تا كه آيم عـــــــــــاقبت درباورت
دوست دارم چهره ام چون آفتاب
نقش بندد درميــــــــــان ساغرت
هرزمـان لب واكنى اى خوب من
گردم از شوق وتمنـــــــــا ياورت
آخراين ســوزدرون چــون آتشى
رخ گشايد درشكـــــــــوه منظرت

مديريت سايت

باران عشق

 خيز  كه عالـــم شده  شكوفه با ران عشق
گشته ز يمن رخش ، جهـان گلستان عشق
دشت و دمن سبـز رنگ  از نفس  سبز  باد 

 باغ به وجد  و نشــاط ، از دم با ران عشق
                                         
 

وعده  پروردگار  شد  به جهـــان  آشكار
شعله  به عالم زده  آتش  ســــوزان  عشق
سر خدا  شد  عيـان  نوبت شوريده گيست
گشته هويدا كنون  قدرت  پنهـــان عشق

جملـه  شيـــــدائيان در  طلب  روي او 

هلهله گويان كنــون گوش به فرمان عشق
نيست  درنگي  دگــر  گاه  اطاعت رسيد
خيز كه عزمي كني جــزم به ميدان عشق
           

                                               مديريت سايت اي دوست