سه مونس
بلبلى شيــــــــــــدا به دشتي رونمود
وندرآن صحــــــــــرا پروبالي گشود
رقص رقصان مي گشــــــود اوبال را
مي ســـــــرود آهنگ آن احوال را
دشت وصحرا رنگرنگ وگونه گـون
سبزوزردوسرخ همچون رنگ خون
بلبل شيــــــــــدا چو اين احوال ديد
…
مدیریت سایت
سه مونس
بلبلى شيــــــــــــدا به دشتي رونمود
وندرآن صحــــــــــرا پروبالي گشود
رقص رقصان مي گشــــــود اوبال را
مي ســـــــرود آهنگ آن احوال را
دشت وصحرا رنگرنگ وگونه گـون
سبزوزردوسرخ همچون رنگ خون
بلبل شيــــــــــدا چو اين احوال ديد
شاد گشت و جانبــــــــي ديگر پريد
گُلبني از دور چشمش خيــره ساخت
رفت سوي آن گل و اورا شنــــاخت
ديد آن گل دلبر و دلـــــــدار اوست
آري آن گل آشنــــــــا و يار اوست
شادورقصان بر فراز گل رسيـــــــــد
حالتي ديگر درآن دلــــــــداده ديد
بلبل شيدا نوائي ســــــــــــــــاز كرد
با گل زيبـــــــــــــا سخن آغاز كرد
گفت اي دلــــــــــدار من اي بهترين
اي كه نزد من توئي زيبــــــــــاترين
اي تواي محبوب من دلـــــــدار من
اي هميشــــــــــه مونس واي يار من
اينچنين زيبا چســـــــــــــان آراستي
از چه روئي اينچنين پيـــــــــــراستي
اين صفاي تو صفــــــــــاي ديگرست
گودراين حـــالت چه رازي در بَرست
آن گل زيبا چو بشنيــــــــد اين كلام
گفت ، گويم اي ترا دلـــــــــداده نام
اين طراوت اين صفــا اين رنگ وبوي
گويمت ازچيست ازلطف كه جـــوي
آنچه صحرا زو طـــــــــــــراوت يافتي
اينچنين رنگ و صفائي ســــــــــاختي
آنچه صحرا را انيس و همــــــدم است
همنشين ومونس ما، شبنــــــــــم است
بلبل شيـــــــــــدا چو حرف گل شنيد
قطره اي غلطان در او افتـــــــــاده ديد
قطره آبي بود زيبــــــــــــــا در برش
شبنم اش ناميــــده او را دلبـــــــرش
بلبل شيــــــــــــــدا به شبنم رو نمود
حرف خود با شبنم غلطــــــان گشود
گفت شبنم را كه اي زيبــــــــاترين
مونس گل همســــــــــــراي بهترين
چيستي گو قطــــــــره اي يا دُرناب؟
اي چنين غلطان ولـــرزان گو جواب
از كجا با گل طريقت ســـــــاختي ؟
طرح ياري اينچنين انداختــــــــــي؟
قطره شبنم چو بشنيد اين خطـــــاب
داد بهر بلبل شيـــــــــــــــدا جواب
من كه باشم قطره آبي بي بهـــــــــا
يافتم من ارزش از لطف خـــــــــدا
كوچكم خــــردم مرا عمريست كم
بودن و نا بـــــــــودنم يك آن ودم
اي كه هستي آشنـــــــــاي همدمم
من ره آورد بهــــــــــــارم شبنم ام
شبنم ام من تحفــــــــه صبح و شفق
شبنم ام من حـــــــــامل الطاف حق
عشق گل زان رو به دل انداختـــــي
كز صفايش لطف بيچـــــون يافتي
اين صفــــا اين عشق اين شور و نوا
آنچه بيني هست از لطف خـــــــدا
هر چه بيني عشق حق ايجـــــاد كرد
ذره ها تا كهكشان بنيــــــــــاد كرد
هر كسي را بهــــــــر كاري سـاختند
ارزشش در كار او پرداختنــــــــــــد
ارزش من در طــــــراوت دادن است
وين طبيعت را لطــــــافت دادن است
ما همه ناچيزو خردو بي بهــــــــــــا
هر چه باشد باشــد از لطف خـــــدا
شبنم غلطان چو اين گفتـــــار گفت
بلبل شيـــــــدا به گوش جان شنفت
پس به شبنم گفت آن شيــــداي ناز
سّر عشق ومهـــــــــر بنمودي تو باز
آنچه گوئي نكتــــــــه ها دارد بسي
گوش گردارد به گفتــــارت كسي
ناگه از دشت و دمن آهنـــــگ باد
آن سه مونس را نشــــاطي تازه داد
بلبل شيـــــــــــدا و شبنم هم نوا
با گل زيبـــــــا بگفتند يك صدا
كه اي خـــداي عشق اي پروردگار
معرفت را دردل ما زنـــــــــده دار
(دراين شعر ،شيدا و شبنم نام دودخترم و منظوراز بوته گل يا گلبن ،همسرم ميباشد)
مدیریت سایت
بدون دیدگاه