چشم دل التفــــــــات به كون ومكـان نداشت
جان ذره اي نگاه به باغ جهـــــــــــان نداشت
چون شب گذشت و چهـــره روزم طلوع كرد
صبحم اميد گشت و سحـــــــر پاسبان نداشت
سیدعباس حسینی
چشم دل التفــــــــات به كون ومكـان نداشت
جان ذره اي نگاه به باغ جهـــــــــــان نداشت
چون شب گذشت و چهـــره روزم طلوع كرد
صبحم اميد گشت و سحـــــــر پاسبان نداشت
مرغي كه بر پريد وسبكبـــــــــــــال پر گشود
چون آرميــــد ،كبك وعقابي گمــــــان نداشت
بيـــــــــدارآنكه غـــــافل نيك وبدش نبــــــــود
هشيـــــــــارآنكه چشم به ملك جهــــان نداشت
چون عاشقــــــــــانه وارث ملك جهــــان شديم
چونان چورستمي كه غم هفت خـــوان نداشت
هركس كه بود جــــــــاه طلب كـــام دل نيافت
آنكس كه ره سپردچنين درگمــــــــــان نداشت
زين روزگار،محنت ودرماندگــــــــــــي سزد
غافل،خبر ززندگي جــــــــــــــــاودان نداشت
بلبل بشاخسار بوجدوطــــــــــــــرب بخــواند
گل از كجا اگركه باغ جهــــان باغبان نداشت
هركس كه خيـــــــــرو هستي خودراتباه كرد
هرگز به عمــــر،چشم به دروازه بان نداشت
برخيز اي حسيني غـــــــــافل كه وقت نيست
فاني بود هـــــــــرآنكه زحقيقت نشان نداشت
سیدعباس حسینی
نویسنده : admin | موضوع : آثار پدر | دیدگاه : بدون نظر
بدون دیدگاه