شاعري هستم كه اشعــــــــــار فراوان ساختم                شعرهاي  بي شماري بهر انســـــــــان ساختم

گه قصيده گه رباعي ،مثنوي گـــــــاهي غزل                بي شمار و بي حساب از وزن و اوزان ساختم

بر مراد خود نگفتم هيچ شعــــــــــــــر واقفي               گفتـــه ام چيزي كه در اوصاف ياران ساختم

ني زروي دوستي بر اهـــــــــــل دانش تاختم                ني زروي دشمني دانا ز نادان ساختـــــــــــم

كي ز كس مزدي بگيـرم مي شوم آوازه خوان              كي كسي را بي جهت آلـــوده در نان ساختم

من براي ملت ايران چه از خــــــــردو بزرگ               شعرهائي خوب و زيبـــــــــا و فراوان ساختم

گر چه من بودم گرفتـــــــــــار غم ورنج وبلا              ديگران را من رها از رنج و حـــــرمان ساختم

گفتم هر شام و سحر هر چه بديدم بهـــــر آن               شعرهائي كه بر آن مضمون وعنــــوان ساختم

الغرض دانم كه در دوران عمــــــــرم شاعري             آنچه مردم خواستند از روي ايمـــــــان ساختم

اين همه ويرانگي را من كه گفتم شـــــرح آن             خون دل خوردم ولي با چشم گــــريان ساختم

من كه اهل دانشم ،ايرانيـــــــــــــم،پروانه وار            خود فداي شمع كـــــــــردم شمع تابان ساختم

من حسيني باشم و عباس باشــــــــــــد نام من            شاعرم من، جان نثارم، شعر خـــــــوبان ساختم

سیدعباس حسینی