قطعه مثنوی از شیخ بهائی که در یادداشتهای پدر یاقتم و چون

مرا بدل نیک آمد ناگزیر از درج آن شدم امید آنکه نیک افتد

عابــدی در کوه لبنــــــــــان بود مقیم         دربن غاری چواصحـــــــــاب زعیـم

روی، او از غیرحق برتافتـــــــــــــه         کنج عزّت را زعُزلت ساختـــــــــــــه

روزها می بود مشغول صیــــــــــــام         تکه نانی می رسیـــــد ش صبح وشام

نصف آن شامش بودی نصفش سحـور        در قناعت داشت دردل صـــــد سرور

برهمین منــــــوال حـــالش می گذشت         نامدی از کوه هرگـــــــز سوی دشت

ازقضا نامـــــــــــد شبی شامش بدست         دربقای صبـــــــــــراو آمــــد شکست

…….

قطعه مثنوی از شیخ بهائی که در یادداشتهای پدر یاقتم و چون

مرا بدل نیک آمد ناگزیر از درج آن شدم امید آنکه نیک افتد

عابدی در کوه لبنــــــــــــــان بود مقیم      دربن غاری چواصحـــــــــاب زعیم

روی، او از غیرحق برتافتـــــــــــــــه      کنج عزّت را زعُزلت ساختـــــــــــه

روزها می بود مشغول صیــــــــــــام       تکه نانی می رسیـــــدش صبح وشام

نصف آن شامش بودی نصفش سحور      در قناعت داشت دردل صـــــد سرور

برهمین منــــــــوال حالش می گذشت       نامدی از کوه هرگـــــز سوی،  دشت

ازقضا نامــــــــــد شبی شامش بدست       دربقای صبــــــــــــراو آمد ، شکست

کرد مغرب را بشام نامــــــــــــــد غذا      دل پرازوسواس ، درفکـــــــــــر غذا

بس که بودش هیکلش دراضطــــراب      نه عبادت کرد ونه یک لحظه خـواب

صبح، چون شد زان مقـــــــــام دلپذیر      بهر قُوتی،  آمدش آنــــــــــــــدم بزیر

بود یک قریه به مغـــــــــرب آن جبل       اهل آن قریه ، همه گَبـــــــــــرودغل

عابد آمد ، بردرگَبــــــــــــــــــرایستاد        گَبر اورا یک دونانِ جــــــــو بـــداد

عابد آن نان را گرفت و شکـــر گفت       وزوصول طعمه اش خاطـــر شکفت

کرد آهنگ مقــــــــــــــــــام  دلپــذ یر       تا کند افطـــــــــــــار بر قرص شعیر

در سرای گَبــــــــر بود گرگین سگی        مانده از او استخــــــــــوانی و رگی

پیش او گـــــــــــر خط پرگاری کشی       شکل نان بیند بمیـــــــــرد از خوشی

برزبان گر بــــــــــگذرد لفظی ز نان        خیــــــز بردارد رود هوشش زجـان

کَلب، دردنبال عــــــــــــابد بو گرفت        ازپی او رفت ورخت او گـــــــرفت

زان دو نان ،عابد یکی پیشش فکنــــد       تا نبـــــــــــاشد از عـــذابش درگزند

سگ بخوردآن نان و ازپی آمـــــد ش       تا مگر بار دگـــــــــــــــــر آزاردش

عابد آن نان دگر پیشش فکنـــــــــــــد       تا که باشد از عــــذابش بی گـــــزند

باز هــــــــــم سگ از پی او می دوید      عف عفی میکرد و رخـتش می درید

گفت عابد چون بدید این ماجـــــــــرا       من ندیدم چون سگی تو بی حیـــــــا

صاحبت غیر دو نان چیـــــــــزی نداد      هر دورا خود بُستـدی ای بد نهـــــاد

دیگرم از پی دویدن بهـــــر چیست ؟       رخت وتن پوشم دریدن بهــرکیست؟

سگ به نطق آمد که ای صاحب جمال     بی حیـــــا من نیستم چشمت بمـــــال

گفت از وقتی که من بودم صغیــــــــر     مَسکنم ویرانه این گَبـــــــــــــــر پیر

گوسفندش را شبــــــــــــــانی می کنم      خانه اش را پاسبــــــــــــانی می کنم

گاه، من را لقمـــــــــه ی نانی می دهد     گاه، مشت استخــــــــــوانی می دهد

گاه، از یادش رود اطعـــــــــــــــام من     سخت آید تلخ گــــــــــــــردد کام من

روزگاری بگــــــــــــذرد بر این اوان      نه ز نان آید نشان ، نه استخــــــوان

گه نیابد هم برای امتحـــــــــــــــــــان       بهر خود یا بهــــر من یک تکه نان

چون که بر درگاه اوپــــــــــرورده ام      رو بدرگاه دگـــــــــــــــــر ناورده ام

هست کارم بر در این پیــــــــــــر گَبر     گه  بشکر نعمت و گاهــی به صبــر

توکه نامــــــد یک شبی نان ات بدست     دربنای صبـــــــرتو آمـــــــد شکست

ازدررزّاق رو بر داشتــــــــــــــــــــی      بر دَر گَبــــــــــــــــــر لعین بشتافتی

بهر نانی آن ســــــــــــــــــرا بگذاشتی      کـــــــــــــــرده ای با دشمن او آشتی

خود بده انصاف ای مرد حــــــــــزین      بی حیــــاتر کیست؟ من یا تو ؟ ببین

مرد عابد زین سخن مدهــــــــوش شد       دست خود برسر زدو بی هوش شد

ای سگ نفس بهــــــــــــــائی یاد گیر       این حقیقت از سگ این گَبـــــــر پیر

شیخ بهائی