من شدم پيــــــــر ولي عشق جوانيست مـرا          بي تب وتاب شدم دل هيجـــــانيست مرا

چشمها خشك شد از گردش ايام ولــــــــــي           سالها خشك بود اين تن و جانيــست مرا

سوختم از غم تو باز ندانيــــــــــــم كي اي؟          حسرت عشق تو چون راز نهانيست مرا

من كه چون رهزن ورسواي جهـان باز شدم          هست يكتا چـو نگارم چه خياليست مرا

اهل غيرت بشوم داد دلي بستـــــــــــــــــانم           گرچه اين غيرت وداد روبزواليست مرا

شمع همت چو بزد جسم وروانم چوبسوخت           خاك و خــــاكستر آن گرم فغانيست مرا

آن شرابي كه دل از جام وصـــــال تو چشيد          گشته ام مست كه رسواي جهانيست مرا

اين همه حرص و طمع ثروت ومال دنيــــــا         توسن سركش عمر رو به فراريست مرا

شرر آتش عشقم زوجودم چــــــــــــو تهيست         گفت اين شاعر بدبخت حسيني است مرا

سیدعباس حسینی